In het land van de palmbomen, brandende zon, stenen wegen, het rode zand en de groene struiken verloopt alles nog zijn vlotjes. De temperatuur is al een eindje gedaald, wat wil zeggen dat deze ishie hier niet meer kan plonzen in haar zwembad. Vanaf nu aan wordt het terug met trui en schoen... Ah niet getreurd, it´s Maté-time!! (de warme variant van de terere)

Zondag 20 april waren dus de presidentsverkiezingen... De zaterdagavond ervoor was er uitgaansverbod! Ook mocht er geen alcohol verkocht worden! Alles verliep dan ook zeer vredig...

En,tumtitumtitum... het is vriend Lugo geworden! (maar dat wisten jullie al natuurlijk) Een kerkvader die houdt van zwarte patersandalen en streepjeshemden. Zijn looks zijn al tot een heuse trent gepromoveerd. De linkse makker zal normaalgezien in augustus zijn plicht vervullen...

De 30^ste was het de verjaardag van la Elicita vecinitA!! Dat werd uiteraard uitbundig gevierd! Mijn *lang zal ze leven* kwam een beetje krakend maar toch liefelijk uit mijn keel gestroomd. En de taart was lekker!

Wit schoensmeer in een handige spuitbus, het ideale middel om propaganda voor een schoolfeestje te maken op autoruiten! Wekenlang werden de straten van ciudad del este opgehouden door een stel schilderende pubers. Of je nu zin had of niet, uw ruit werd bekladderd J Een niet alleen zeer leuke bezigheid, het hield nog iets uit ook. Ook de bekende *caravan* werd gehouden, een kleine autorit van 2 uur door mijn stad. Zwart-gele balonnen, vuurwerkdingetjes, klakbommetjes, gekke meiden die al dansend door de ruiten hangen en vooral veel te luide muziek waren de benodigheden. *The worker´s fest*, het feestje van Eli en haar compañeros (om geld in te zamelen) werd dan ook een leuk festijn!

Andere koek nu, woensdag de 14^de mei is een hemelse dag voor elke Paraguayaan. Het is namelijk de dag van de *Independencia*, liever gezegd: de onafhankelijkheid !!! (Kort samengevat voor de onwetende mens: Vroeger was Spanje de baas van Paraguay. Eigenlijk deden ze maar stoute dingen, want zo roofden ze alle rijkdom die Paraguay te bieden had. Bovendien behandelden ze de mensen niet zo goed. Dus op een mooie dag, vond een Paraguayito dat dat niet zo verderkon. Deze jongeman hete Mariscal Lopez, naar hem is dan ook het befaamde shoppingcentrum in Asuncion genoemd. Enzo slaagde hij ,na een lange stijd, erin de Spanjaarden een kopje kleiner te maken. De onafhankelijkheid gebeurde in 2 dagen: de 14^de en de 15^de mei.) Bon, hedendaags betekent dat eerst en vooral vakantie, maar ook, een heus desfile... Elke school presenteert zich op de rode loper. Elke student, getooid in een perfect uniform, zet zijn beste beentje voor om mooie rijtjes te vormen. De kudde wordt voorafgegaan door een muziekorkest en een bende poppemiekes die op de maat met een stok zwaaien. En hier komt mijn deel dus: ik was een poppemieke dit jaar. Een *chirolera* zoals een Paraguayaan het zou noemen. Weken ervoor werd al stevig geoefend. Ook de outfits zijn van belang. Met  enige trots mag ik meedelen dat het desfile van Santa Tere (mijn school) een succes was en dat de buitenlandse rubia er ingeslaagd is haar stok niet te laten vallen tijdens het marcheren! Hah! Een kleine staande ovatie is welkom!

Donderdag zijn we dan met de familie naar Asuncion gereisd, het was dan ook moedertjesdag in Paraguay. We bezochten la tata (oma), de tantes en nonkels en natuurlijk onze kleine spruit: Fabri! Het was familietijd: filmpje met de papas en marce gaan bekijken, op restaurant gaan eten, siëstatje slapen,... De zaterdag zijn we dan naar *la cancha* geweest, of meer bepaald voetbalstadium. Het was tijd voor de klassieker: cerro-olympia mee te maken! (Paraguay´s 2 grootste voetbalpartijen) Met de twee nichten Gaby en Silvy, fanatiekelingen als ze zijn, werd het een grappig spektakel. Strijdliederen werden uit volle borst gezongen! Ook mijn scheldvocabularium telt een paar bladzijden meer!  De zon scheen fel, de geur van bommetjes was fel en de papieren lintjes slingerden in het rond. Cerro won. En terecht! ´s Avonds werd er bowling gehouden met de hele familie. Fabrizio was de grote overwinnaar. Ishie hield het bij wat fototjes nemen deze keer. Overigens, kleine mededeling: mijn broerte Marcelo, een intelectueel van formaat, slaagde in zijn engels examen (high level)  en gaat in augustus met een soort van beurs naar de US gaan studeren. Zijn plan bestaat erin 4 jaar industrieel-ingenieur te gaan studeren aan de universiteit in Cansas... Dat verdient een zoen!

Bij de terugrit passeerden we met mami en marce bij Atyra, het stadje van het leer. Een uruguayaanse verkoopster vond dat ik er *bonita* uitzag, dat kon je van haar fel accent anders wel niet zeggen! Haha. Het oude dametje deed een praatje en smeerde me haar sleutelhangers aan! hihi Ook in Villarica werd een stop gehouden, een klein stadje die meer verkeerslichten telt dan er in heel ciudad del este en omstreken samen staan. Op de weg naar Villarica werden er bruuske stops gehouden om *señorita vaca* (koetjebeuuu) veilig te kunnen laten oversteken. Het beestje kan er ook niet aan doen dat zij nu net buiten de omheining aan het grazen was. De alerte mami kon er eignelijk best wel nog mee lachen... Villarica telt mooie gebouwen, heeft een levendige plaza en deed me een beetje denken aan Pilar. De mensen spreken er veel vlugger en, zo zegt men, doen alles omgekeerd. Er bestaan dan ook niets voor niets zoveel mopjes over hen! Hihihi...

Verder heb ik ook een mooie glimlach van een *chipero*  (man die chipas (broodjes) verkoopt) kunnen verkrijgen, de foto is geld waard! Hihihi..

We zien elkaar binnenkort...me falta poco...

BeijO.

Paraguay kleurt rood onder de hoeveelheid plakaffiches in de straten: Partido colorado, de grootste (rijkste) politieke partij van Paraguay. Eind april zijn er presidentsverkiezingen, maar sinds mijn aankomst in augustus al, werd er niets anders gedaan dan campagne voeren...dag in dag uit. Grote karavanstoeten (autos in een rijtje met wapperende vlaggen, trompetten en gefluit), affiches overal waar je maar kijkt, spandoeken in de lucht, muurbeschilderingen, concerten, klakbommetjes in de straten, wagen met grote megafonen die luidkeels je wakkermaken op een mooie zondagmorgen,...je kunt het je zo gek niet inbeelden. Ook wordt er propaganda op tv toegelaten, ter onderbreking van een mooie film, of gewoonweg het dagelijkse nieuws. Dit jaar zijn er 4 kandidaten die kans maken op de overwinning: Blanca Ovelar (eerste en enigste vrouw die kans maakt op presidentschap, vroeger minister van onderwijs, heeft redelijk veel gerealiseerd op dat vlak, maar presidentschap is uiteraard een andere boterham) - partido colerado; Fernando Lugo (een ex-bisschop, socialist )- alianza patriótica ; Lino Oviedo(ex-generaal, bezit over een berucht verleden met enkele jaren gevangenschap wegens enkele beschuldigingen in paraguay en brazil: Marzo Paraguayo, een opstand tegen de regering 10 jaar geleden heeft zogezegd een aantal legermannen op de protesterende jeugd gezonden en het bevel gegeven tot schieten waarbij 10 doden vielen + beschuldigd voor wapentransport in brazil...altijd onschuldig gepleit maar heeft zijn straf toch uitgezeten) -Unión Nacional de Ciudadanos Éticos ; Pedro Fadul (kapitalist, geboren in een hele rijke familie, kent dus het leven van de hoogste klasses in Paraguay)–partido patria querida. Allen strijden voor meer werkgelegenheid en betere leefomstandigheden voor het armere volk, ook de indianen zouden een betere behandeling moeten krijgen...

Zou er na bijna 60 jaar ononderbroken macht van de partido colorado eindelijk een ander kleur op het toneel verschijnen? Hoewel Blanca en Lugo ongeveer gelijk staan, vrees ik er toch een beetje voor. Paraguay is een van de meest corrupte landen ter wereld, we gaan er niet om liegen. Al voor de electies plaatsvinden wordt er alweer van vervalsing gesproken. Er zit een heel systeem achter, geloof me maar. Eerst en vooral worden er enorm veel pasporten van de wat armebevolking gekocht, dit betekent : mensen die hun pasport enkele uren geven, krijgen geld, eten, drinken...dit gebeurd in de arme buurten. Ten tweede worden de tellingen na de verkiezingen onderweg naar Asuncion, of ter plaatse zelf, vervalsd. Anderzijds bestaat er ook zoiets als een vervalst stembriefje, die je dubbel laat doen stemmen. Er zijn nog talloze andere manieren, maar soms wil je het liever gewoon niet weten. Of het allemaal waar is, wie zal het ooit weten...?

Als Itaipu-werknemer (Itaipu is de grootste hydro-electrische maatschappij van de wereld, dus ook een van de grootste inkomsten van Paraguay) heb je maar weinig keuze, of je stemt colorado, of ze kijken niet meer naar je om. Maar dat is eigenlijk relatief, je kunt je heel het jaar inzetten voor de colorados, op elke bijeenkomst je hoofd showen en uiteindelijk in het duistere stemhokje toch op een andere partij stemmen, nobody will know... Maar het staat vast, wie zich hard inzet voor de partij nummer 1, zal het normaal gezien wel merken aan zijn plotseling verhoogde saldo of beter positie... De colorados hebben geld, het verbaast me dan ook niet dat elke president die al ooit geregeerd heeft een beste makker was met de directeur van Itaipu. Ik beweer niet dat de colorados slecht zijn, ik ken er veel te weinig van, maar het lijkt me in geeneen opzicht goed dat al zolang dezelfde partij de touwtjes in handen heeft. En hier komt dan mijn moraal van het verhaal, wie geld heeft, wint hier. Op gelijk welk vlak.

Andere koek nu. Vorige week was het *Semana Santa* hier. Jawel, heilige week of liever de Belgische Paasvakantie. Tijd voor een uistapje naar het zuiden, meer bepaald Pilar, richting Lynn. Supermooi stadje, heel verschillend van al de andere Paraguayaanse steden. We hebben ons supergeamuseerd.

De heilige week zelf dan: donderdag tot zondag, een weekje waarin niemand iets doet, complete rust. In paraguay is de goede vrijdag de belangrijkste feestdag. Veel belangrijker dan Paaszondag. De dag dat Jezus sterft wordt hier dan ook grondig ´gevierd´. De donderdagavond, Witte donderdag, is er een grote mis die het laatste avondmaal voorsteld. Zo worden er 12 apostelen onder het volk gezocht en wordt het hele verhaal in scène gezet, inclusief het wassen van de voeten. Pandora, Laura en ik vonden het best wel interessant, maar ook een beetje grappig. Toen pannie en ik de hostie gingen gaan halen was er zelf een apostel aan het wenken naar ons en dat tijdens zijn apostelplicht, de snoeperd. Haha.

De volgende dag, Goede vrijdag, werd er alleen maar zelfgemaakte chipa (typisch paraguayaans brood, i love it!) gegeten en water gedronken. Heel de morgen door werden er kruistochten gehouden: een Jezusfiguur loopt door te straat met een houten kruis op zijn rug, een stoet van romeinse martelaars, mariafiguur... alles erop en eraan. Daarna is er terug mis, deze keer in een overvol plein buiten in de zon. Een enorme jezuspop wordt na zijn dood van het kruis gehaald. Alle elementen die ze van Jezus afhalen (kroon, nagels, linnen doek, ...) worden door elke apostel gekust. Daarna is er terug een stoet, waarin het lichaam van de pop in een soort bedje door de straten gedragen wordt. De mensen kussen hem. Ik vond het maar een raar zicht.

In deze dagen zijn we ook eens naar een kerkhof geweest. Megaraar, maar hier worden de doden niet onder de grond begraven, maar wordt de kist in een soort van klein huisje geplaatst. Gevolg: het kerkhof is een groot chaotisch doolhof van kleine huisjes, hokjes... Sommige kisten kun je zo zien liggen vanuit de bestofte raampjes. Andere raampjes zijn kapotgeslagen, en ligt de kist bloot. De zus van Pandora vertelde ons dat sommige studenten (medicina, dokter) ´s nachts de botten roven om later in de klas studies op te doen. Een heel mensenlichaam kopen is namelijk een goeie 400 euro, wat voor velen teveel geld is. Engerds.

Op school gaat alles goed voor de rest. Ik heb een grappige leerkracht engels, die binnen 2 weken ontslag neemt, en een interessante leerkracht geschiedenis, maar die toch naar mijn zin, teveel losse informatie verteld, die toch niet altijd correct bewezen is. However, er zal wel iets van waar zijn, aangezien de klasmakkers toch altijd jaknikken.

In de namiddag ga ik nu ook naar een weeshuis, 3 keer in de week. Een 16tal kindjes ( de kleinste van 2 maand oud tot 14 jaar) leven er gedurende maximum 6 maanden. Het zijn weesjes, of kindjes waarvan hun thuis even niet voor hen kan zorgen, en dat kunnen veel redenen zijn. Het is een soort van opvang, waar de kindjes heel de dag door blijven, zelfs gaan ze niet naar school. Na hun tijd keren ze, oftewel terug naar hun huis, oftewel naar een ander groter weeshuis, waar ze langere tijd kunnen blijven. De kindjes zijn schattig en hebben noot aan liefde. Hoewel de mensen die er werken heel heel goed voor hen zorgen, zie ik toch dat een vaste mama of papafiguur voor een kind nodig is. De jongsten hebben het moeilijk om samen te spelen, wil allemaal tegelijk op mijn schoot en weigeren te delen. Sommigen noemen me mamie en vragen waar mijn kindje is. Als het allerkleinste boeletje melk dringt, wordt zijn papflesje niet voor hem vastgehouden, neen, ze leggen er een handdoek onder zodat het in een schuine positie blijft staan. Wanneer ze zich stout gedragen krijgen ze een flinke chacha. Sandertje zijn lichaam staat onder de kleine witte puistjes, volgens mij heeft hij ook een of andere handicap. Hij is lief, maar af en toe moeilijk. Een ander meisje kan soms zo boos en woest reageren dat het lijkt alsof ze histerisch is, wanneer het haar niet aanstaat. Ze maakt dikwijls kleine ruzies en durft wel eens met een of andere slets slaan naar de andere kindjes. Ze is verlegen en lijkt af en toe heel bang. Ze praten allemaal guarani. Wilson spreekt zelf een andere indianentaal.  Ik versta er van beide geen ballen van. Hihi. De ouderen (4 meisjes) spreken spaans, en helpen me. Zij zorgen ook voor de kleinere kindjes. Dikwijls houdt ik me met hen bezig, want zij vallen niet te sussen met een kus of een omhelzing. Het zijn eigenlijk tieners, die wat meer aandacht nodig hebben, maar zich als volwassen moeten gedragen. Samen zingen we, dansen we regaeton en maken we armbandjes... (vandaag hadden ze elk al een collectie van 18 macrame-bandjes!)

Overlaatst was er ook een zwangere vrouw aanwezig. Ik heb er geen idee van hoe oud ze was, maar ze had het hoofd van een 60jarige. Ze was wel lief.

Ik heb het soms echt moeilijk de sociale kloof te aanvaarden. ´s Morgens in mijn rijke privéschool waar alle studenten geld hebben en het uitgeven aan chatten met gsms, kleren, feestjes, en al de andere dingen wat een mens zich soms onnodig aanschaft. Sommigen voelen zich af en toe beter, beter dan de armen, en het is vooral dat dat me stoort...ze hebben een ander beeld van paraguay, pas op, niet allemaal hoor. ´s Middags spreek ik dan met de meisjes, die denken dat Belgie een stad in Paraguay is, dat ik een gsm heb, wat een rijkdom. Ze vertelde me trots dat ze over 3 barbies in haar huis beschikt, en dat hij een nieuwe broek heeft gekregen voor zijn verjaardag, de enigste zonder gaten. Ze zijn blij met een tortilla en een snoepje. Het zijn twee werelden waarin ik me bevind, ik probeer er wat tussen te lopen, beide hebben hun goeie kanten, net zoals ze hun slechte hebben... Ik leer eruit.

Maar makkers, er was ook nog weekendtijd voor plezier! Bij eli blijven slapen, hamburgers gegeten (hmss), rondgetoerd met de auto, een schuimfeest opgezocht, een van de grootste parties in my town... In panne gevallen met de auto van een vriend bij het terugkeren van het feest... hihi. Een baña de crema (haarbad) gegeven aan mijn strohaar, het hielp achteraf wel niet echt...zo heb ik gemerkt. Mijn lovely centrum bezocht, waar eli zich een sexy shirt aanschafte...Met mijn familie alles goed, de mams wou chipas met me maken maar de paraguayaanse kaas was niet beschikbaar...balen...ahja, mas tarde dan maar ;)

Hihi...

BesoS.

ChaU.

Nos vemOs...

IshIetiE*

Binnekort komt de herfst eraan, ik voel de wind al opkomen. Hihi. Net terug van een flinke wandeling met Maria, zodus zit ik hier als indiaan roodhoofd mijn tekstje te typen, maar thats the way i like it!

De vijftiende was het de bday van de paps. Asadootje, wijntje, veel geklets en gejubel en natuurlijk een flinke portie heerlijk ijs van braziliaanse bodem! Mmm smullen maar.  Dat weekend kwamen er ook een hoop nieuwe studenten aan. We manoevreerden ons naar de terminal en wouden hen een warme welkom schenken, maar helaas waren de rakkers al vertrokken richting hun huisje omdat ze een bus eerder genomen hadden. Snif, strompelenden we maar naar het huis van de Laura waar we kennismaakten met een amerikaan die even op bezoek kwam in ons paradijs, cde. Hij was mee met een afs-vrijwilliger, genaamd Javier, een toffe peer. Daarna keerde de ishie terug naar huis, en wou ze haar even baden en haar lijf schoonschrobben. Toen ik de kraan toedraaide hoorde ik allerlei gestommel op de gang en werd het nogal duidelijk dat mijn familianen een complot aan het smeden waren. Ik stapte dus uit de badkamer en zag ik koeien van letters met kleurrijke ballontjes * Ishie feliz cumple * op mijn kamerdeur geplakt staan. Ja rakkers, het was dan ook mijn verjaardag nietwaar, en dat allemaal getimed om middernacht J. De dag erna maakte plaats voor lange telefoontjes en jawel, een bdayfeestje! Samen met mama versierde ik ons huis en maakten we de tafel klaar. Lekker hapjes en taart. Hihi. Ook de eli wou haar steentje bijdragen en voerde een gemeen plan in haar schild naar de avond toe. Zo werd ik nadat ik mijn taart had uitgeblazen in het zwembad geworpen. Maar daarna vloog de eli er ook in, en was de ishie tevreden J Ook mariana kon er niet aan ontsnappen. Fabrizio was deze dag heel wegezind, speelde en shaketede er op los en leende me zelf zijn zeepaardje uit in het zwembad! Hihi. De volgende dag maakten we allerlei afs-uitstapjes, gingen we een nieuw meisje gaan bezoeken, kookte ik wat Belgische stovernij en reizde ik uiteindelijk naar Asuncion om mijn pasport te vernieuwen. Na een bijna 30 u wachten, een goed georganiseerd afsteam van paraguay trof de schuld, was ik terug thuis en leefde ik me eventjes uit in een verjaardagsfeestje van Ingrid, de beste vriendin van mijn broertie Marce.

Ondertussen ga ik al terug naar school, en ik moet zeggen, het valt nog goed mee. Ik sta 3 dagen in het kleuterklasje waar ik met de kindjes speel, en 2 dagen breng ik door met mijn compañeras. Onze klas is ondertussen ook gemengd met een andere klas, wat maakt dat ik nieuwe bobbels leer kennen! Vandaag had ik voor de eerste keer engels, en tis een kwezel van een man, maar gelachen hebben we! We hadden ook mis vandaag waar ik mijn spieren een beetje kon trainen door al de tijd maar te gaan zitten en recht te staan. De priesterman had het over stoute mensen die stelen, ik gaf hem gelijk.

Vrijdag nam de eli me mee met haar zusje en mama naar Itaipu, dat gigantische hydroelektriciteitsspul die 3 avonden in de week zijn lichtjes aansteekt, wat de toeristische atraktie van mijn stad is. Voor de gebeurtenis was er een klein concertje met paraguayaanse muziek. De gekke dame was gigantisch enthousiast en probeerde wat in te spelen op haar publiek door intresse te tonen en te vragen van waar ter wereld wij allemaal wel kwamen. Onder druk van de eli, stak ik dan maar mijn hand op en riep *Belgica*,waarna de ganse zaal me wel 5 min bleef aanstaren: wederom ishie zo mooi als een tomaat! Hihi Ma twas wel een leuk mevrouwtje en haar muziek was fijn! De belichting zelf dan was best wel wat euh...overschat J Daarna rammelde het buikje en gingen we pizza eten in het restaurant. Wandelden we daar al lachend binnen, wie zag ik aan het 3^de tafeltje daar zitten.. mama Mirta en papa Nachio. Jeje. Was wel grappig. Zoals altijd zeeg eli geen minuut en bleef ze er maar op los grappen. Man man, tis echt wel een sloeber hoor die eli.. jeje. Overlaats was ik trouwens in haar huis, zoals meestal, en hadden we het mooie idee eens te gaan wandelen. Naarstig zocht ze een sportbroek om ons genieuze plan uit te voeren, tot ik opeens een krijsende gil hoorde. *Ishaaaaaa  chera’a.....6 ojos me miran, *   Oejejoej dacht ik bij mezelf, 6 ogen in een kleerkast, wat kan dat nou zijn? Ging ik op onderzoek uit, en trof ik daar kleine poezies aan met de mamakat ernaast! Eli, een dierenvriend als ze is, voedde ze al enkele weken een straatkatje met melk en korreltjes. Het diertje was zwanger en had op de een of andere manier een weg gevonden naar de kleerkast, en had daar doodleuk zijn kienekes gebaard. La elicita was in alle staten, want papielief mocht dat uiteraard niet te weten komen. Maakten we samen een knus doosje voor poes, wasten we de vuile kleertjes, maakten alles terug netjes en verplaatsen de koningin en haar 4 mormeltjes richting het achterkotje. Hilarisch tot en met...maar suprchuli !

Maar liever rakkers, ik ga jullie dan laten. Ishie gaat straks bij eli gaan slapen. Jammergenoeg is mijn mama haar tante (dat is dus de zus van mijn oma) vandaag overleden en heeft heel de familie naar Asuncion gereisd voor afscheid te nemen. Morgenvroeg volgt dan de begrafenis. Ik weet niet waarom, maar mama wou precies niet dat ik meeging en regelde dus dat ik thuisblijf. Wat ik eigenlijk niet zo leuk vind want het voelt een beetje alsof ik nu niet tot de familie behoor. En ik weet wel dat ik die tante nog nooit ontmoet heb, maar gewoon om ook mijn medeleven aan de familie te tonen had ik graag wel meegeweest...Mabon, we respecteren de beslissing en kijken naar de brightside of life: ik en Maria komen goed overeen en voelen ons de masters van het huis...

Dikke kussen.

ishietiE